Er is geen harde lijn of detail te vinden; alles is vervaagd, alsof het landschap wordt gezien door een dunne sluier van ochtendnevel of hitte. Deze keuze voor wazigheid geeft het werk een serene, bijna meditatieve kwaliteit. De heuvel in het midden vormt een zachte piek die de blik naar boven leidt, terwijl het licht van bovenaf een gevoel van stilte en ruimtelijkheid creëert.

Het resultaat is een landschap dat meer voelt dan dat het wordt bekeken — een sfeer, een herinnering, een moment van stille natuur. De eenvoud maakt het krachtig: het nodigt de kijker uit om zelf betekenis en gevoel toe te voegen.