Dit schilderij toont de kop van een Deense Dog in zijaanzicht, weergegeven in een palet van zachte, warmbruine en beige tinten. De penseelstreken zijn vloeiend en nevelachtig, waardoor de vorm van de hond op een subtiele, bijna dromerige manier naar voren komt. Het geheel oogt alsof de hond langzaam uit een wolk van licht en kleur verschijnt; contouren vervagen en vloeien in elkaar over.

De ogen van het dier, hoewel slechts gedeeltelijk zichtbaar, dragen een kalme, ingetogen expressie. Het ontbreken van harde lijnen maakt dat de hond lijkt op te gaan in zijn omgeving, alsof de kunstenaar vooral het gevoel van aanwezigheid wilde vangen, niet het exacte realisme.

Door het warme, monochrome kleurenpalet krijgt het werk een zachte, intieme en bijna meditatieve sfeer. Het schilderij nodigt uit tot verstilling: je kijkt niet naar een dier dat luid aanwezig is, maar naar een stille, waardige verschijning die zich als een herinnering of emotie aan het doek hecht.