Dit schilderij toont een zijaanzicht van een Deense Dog, weergegeven in een monochroom palet van zwart, grijs en wit. De kunstenaar kiest bewust voor een sterk contrast tussen het donkere, bijna volledig zwarte achtergrondvlak en de zachte, nevelachtige penseelvoering waarmee het dier is opgebouwd.

De hond verschijnt als een silhouet dat langzaam uit de duisternis naar voren lijkt te komen. De contouren zijn niet strak afgebakend maar vloeien subtiel in elkaar over, waardoor de vorm organisch en bijna mystiek aandoet. De snuit en de bovenkant van de kop zijn het helderst belicht; deze lichte accenten trekken de blik direct naar het rustige, bedachtzame karakter dat het dier uitstraalt.

De textuur van de verf is zacht, bijna rookachtig, wat de indruk wekt dat het portret eerder geopenbaard dan geschilderd wordt. Het ontbreken van felle kleuren en scherpe lijnen versterkt de introspectieve, stille sfeer. Het schilderij ademt kalmte, waardigheid en een zekere melancholie — een ingetogen portret dat meer voelt dan vertelt.