Dit schilderij toont een close‑up van de kop van een Basset, waarbij vooral de snuit, de ogen en een deel van de kop zichtbaar zijn. De achtergrond bestaat uit diepe turquoise en blauwgroene tinten, die in zachte, vloeiende overgangen langs het dier lopen. Deze kleurkeuze creëert een bijna waterige of dromerige sfeer, waardoor het dier lijkt op te duiken uit een kalme, verfijnde omgeving.

De hond zelf is weergegeven met een losse, expressieve penseelvoering. De texturen zijn rijk en levendig: het gezicht heeft nuances van wit, bruin en subtiele schaduwen die de vorm suggereren zonder strak realisme na te streven. Vooral de ogen trekken direct aandacht — donker, glanzend en licht naar boven gericht — waardoor het portret een rustige, ietwat melancholische uitstraling krijgt.

Het contrast tussen de koele achtergrond en de warmere kleuren in de vacht versterkt de emotionele impact. Het werk voelt introspectief en verstild, bijna alsof de hond zich bewust is van de toeschouwer, maar op een zachte en terughoudende manier. De kunstenaar lijkt meer te willen vangen dan alleen een uiterlijk: het schilderij ademt karakter, kwetsbaarheid en aanwezigheid.